Het gebruik van brugdekken van vezelversterkte polymeren (FRP) transformeert het landschap van de brugconstructie.
Traditionele bruggen gemaakt van gewapend beton en staalconstructies worden al lange tijd geplaagd door roest en betondegradatie, waardoor niet alleen de levensduur van bruggen wordt verkort, maar ook potentieel tot ernstige veiligheidsrisico’s kan leiden. Dit probleem is vooral acuut in kustgebieden met een hoge concentratie chloride-ionen, waar corrosie van bruggen een aanzienlijk probleem is. Het verbeteren van de duurzaamheid van brugdekken is dus een grote uitdaging geworden in de brugtechniek.
FRP wordt beschouwd als een ideaal materiaal om de duurzaamheid van bruggen te verbeteren vanwege de uitstekende corrosieweerstand. FRP-brugsystemen zijn er over het algemeen in twee typen: volledig FRP-constructies en FRP-betoncomposietdekken, met een verscheidenheid aan dwarsdoorsnedevormen. Vergeleken met traditionele terrassen van gewapend beton bieden FRP-vloeren tal van voordelen: ze worden in fabrieken geprefabriceerd, zijn licht van gewicht en snel te installeren; ze zijn effectief bestand tegen corrosie door ijszout, zeewater en chloride-ionen, waardoor de onderhoudskosten worden verlaagd; hun lichte gewicht vermindert de belasting op ondersteunende constructies; als elastisch materiaal kunnen ze bij incidentele overbelasting terugkeren naar hun oorspronkelijke staat; en ze beschikken over goede vermoeidheidsprestaties. In praktische toepassingen worden FRP-deksystemen niet alleen gebruikt bij nieuwe brugconstructies, maar zijn ze ook geschikt voor de renovatie van oude bruggen, ter vervanging van traditionele betonnen dekken. Dit vermindert niet alleen het gewicht van het dek, maar verbetert ook het draagvermogen en de corrosieweerstand van de brug.
![FRP-brugdekken3tmy](https://ecdn6.globalso.com/upload/p/526/image_other/2023-12/6572e708c75d827884.jpg)
De dragende eigenschappen van composiet brugdekken omvatten voornamelijk buigmomenten, schuifkrachten en plaatselijke druk. Een volledig FRP-dek bestaat doorgaans uit bovenste en onderste FRP-huiden en een web, waarbij de bovenste huid compressie draagt, de onderste huid spanning draagt en het web voornamelijk weerstand biedt aan schuifkrachten terwijl de bovenste en onderste huid met elkaar worden verbonden. Bij composietvloeren van composiet beton of hout wordt beton of hout in de drukzone geplaatst, terwijl FRP voornamelijk spanning draagt. De schuifkrachten daartussen worden overgedragen via afschuifconnectoren of lijmmethoden. Onder plaatselijke belastingen ondervinden FRP-dekken ook buig-, stoot- of verbrijzelingskrachten; asymmetrische belastingen veroorzaken ook torsie op de sectie. Omdat FRP een anisotroop en niet-homogeen materiaal is, moeten de mechanische prestatieparameters worden bepaald door middel van laminaatontwerp, waardoor het ontwerp van FRP-vloeren relatief complex is en nauwe samenwerking tussen ontwerpers en professionele FRP-leveranciers vereist.